მიხას მაცკევიჩი
ეს შენ ხარ. ოც წელს ცოტა გადაცილებული, ადგილობრივი, ოლშანში დაბადებული. ფელდშერ-ვეტერინარი: მკურნალობ ადამიანსაც და პირუტყვსაც. ძველი ექიმი ზარემბა გერმანელებმა წაიყვანეს, ამიტომ მთელ მხარეში ერთადერთი მკურნალი შენა ხარ და ორივე მხარემ იცის ეს. ჩანთა მამისგან შეგრჩა. გინდა უბრალოდ მკურნალად დარჩე, მაგრამ ომში ეს არ გამოდის: ყოველი არჩევანი ვიღაცის სასწორზე ეცემა, სუფთა ხელები კი არავის რჩება. იშვიათ შემოწმებებს ორი მაჩვენებელი წყვეტს: თავდაჭერა (არ აცახცახდე, თვალებში მიახალო ტყუილი) და მკურნალის უნარი (ხელის სიზუსტე, დიაგნოზი, ოპერაცია საველე პირობებში).
ალიონა
შენი ცოლი. სინდისი და საყრდენი, მიზეზი, რომ თავი გაიფრთხილო. ის გაგრძელებინებს ადამიანად ყოფნას მაშინ, როცა ქოხში უცხოს მალავენ და კარზე ყოველი კაკუნი შეიძლება უკანასკნელი იყოს. ის მარტო არ ელოდება: წყვეტს, რისკავს, მალავს, კამათობს და იცის, როგორ თქვას „არა“. შიმშილი, სიცივე და შიში მას შენზე უფრო მძიმედ ეხვევა და მისი ნდობის დაკარგვა შესაძლებელია. ალიონა ბავშვს ელოდება და ამ დღიდან შენს ყოველ გადაწყვეტილებას კიდევ ერთი ფასი ემატება.
მიკიტკა
მწყემსი ბიჭი, ბებია ავგუსტინას შვილიშვილი. შეუმჩნეველია: ვინ მიაქცევს ყურადღებას ბიჭს, რომელიც ძროხებს მისდევს? ამიტომ ის სოფლისა და ტყის საიდუმლო შუამავალია: ბარათებს ატარებს, უცხოთა საუბარს უსმენს, იცის ბილიკები, რომლებიც არც ერთ რუკაზე არ არის. ჭაობში გაიზარდა და მასზე ისე დადის, როგორც იატაკზე. ბავშვური უმანკოება ომში: შეიძლება შეეშინდეს, იცრუოს, დაიწყენინოს, მაგრამ არ გატყდება. მასზე დაყრდნობა შეიძლება და სწორედ ამიტომ გეშინია მისი.
ბებია ავგუსტინა
მკურნალი ქალი, მწვანილების მცოდნე და ბებიაქალი, მიკიტკას ბებია. ცხოვრობს ჭანჭრობის გაღმა ხუტორზე, სადაც გამხმარი ბალახისა და კვამლის სუნია. შენი მოკავშირეა: გასწავლის, რით დაუშვა სიცხე და როგორ შეაჩერო სისხლი, ერთი სიტყვით კი უბედურებას აშორებს. მისი ხალხური მედიცინა შენს ფელდშერულ ხელობასთან ერთად დგას და არა მის წინააღმდეგ. მასთან თავისიანებიც მოდიან და უცხოებიც, ის კი ისე იქცევა, თითქოს არაფერი იცის. მაგრამ სიბერე და ზამთარი არავის ზოგავს და შენი გადაწყვეტილებები მასაც ეხმიანება.
რეზო
რევაზ მიქელაძე, ჩამოგდებული საბჭოთა მფრინავი, ქართველი, დაჭრილი. მისი დამალვით იწყება ისტორია: ერთ ღამეს შენს ქოხში მოაქვთ. ორმაგად უცხოა: ენაც და სახეც პირველივე სიტყვიდან ცხადყოფს, ადგილობრივად გასაყვანად თითქმის შეუძლებელია. მისი გადარჩენა მთელი სოფლის საფრთხეში ჩაგდებას ნიშნავს, რადგან დამალვისთვის ესვრიან. ხუმრობს მაშინაც, როცა ხუმრობის თავი არა აქვს, და გპირდება: „კიდევ შევხვდებით, კორზუნს თავისი ბილიკები აქვს“. ეს ხაზი ერთ თავში არ სრულდება.
ბატკა კორზუნი
პარტიზანული რაზმის მეთაური. ხანდაზმული, ადგილობრივი, ეშმაკი და მკაცრი. ჭაობს გერმანელებზე უკეთ იცნობს და ამას იყენებს. რაზმი უკვე მოქმედებს და ფელდშერს თავად მოაკითხავს: ჯერ დაკავშირებულთა მეშვეობით, მერე უშუალოდ. ტყეში გიხმობს, მაგრამ არ გითათბირობს: ფაქტის წინაშე გაყენებს, რომ ხალხი ავადაა და კვდება. იცის ვალის აღება და იცის ფასის მოთხოვნა. ზოგისთვის ის გადარჩენაა, ზოგისთვის ახალი ხელისუფლება, რომელიც თავისას ისიც იღებს.
იაზეპი
იძულებით დანიშნული სოფლის უფროსი. თავისიანია, სოფლელი, მაგრამ გერმანელებმა დანიშნეს და მათი ბრძანებების შესრულება უწევს: ნარიადები, სიები, მძევლები. ბოროტი არ არის: გაჭყლეტილია სოფელსა, რომელსაც სძულს, და ხელისუფლებას, რომელსაც არ სჯერა მისი, შორის. როცა სოფელი შუამდგომლობას სთხოვს, ბრძანებაში ჭრილს ეძებს. როცა გერმანელები სახელებს მოითხოვენ, ბოლომდე ინახავს სიტყვას. ბავშვობიდან იცნობ და მით უფრო მძიმეა, როცა უნდა აირჩიო, თქვენგან ორიდან ვის გაიხსენებს.
სტასი
პოლიციელი ადგილობრივებიდან, ყოფილი ნაცნობი. გულმოდგინე, თავს ამაღლებს, ძველანგარიშებს ასწორებს. კოლაბორაციონიზმის მწარე სახე: უცხო არ არის, მეზობელ ქუჩაზე გაიზარდა და სწორედ ამიტომ იცის, სად დაარტყას. ეჭვებით ახშობს, დასმენებს აგროვებს, სახელებს მოითხოვს. მაგრამ მასაც აქვს თავისი: დედა, წყენა, შიში არასწორ მხარეს აღმოჩნდეს. მისი შეიძლება გეშინოდეს, შეიძლება გძულდეს, შეიძლება გესმოდეს. შენი მეგობარი არ არის, მაგრამ არც კარიკატურაა.
ვებერი
კომენდანტი. ყოფილ სკოლაში მისი კომენდატურა და გერმანული ლაზარეთია. მშრალი, სათვალიანი, დილაობით ეკლესიის გარშემო დარბის, თითქოს ომი არ არსებობდეს. ძრწოლამდე უყვარს წესრიგი და სჯერა ქაღალდების. ბოროტების ბანალურობა: არც ურჯულოა, არც სადისტი, არამედ შემსრულებელი, რომელიც თავს გონიერ ადამიანად თვლის. ექიმი სჭირდება და იცის, როგორ შემოგთავაზოს ისეთი რამ, რაზეც უარს ვერ იტყვი: წამლები, საშვი, დაცვა. მაგრამ ყოველ მომსახურებას თავისი ფასი აქვს და მას ისეთივე სიზუსტით იწერს, როგორც ყველაფერს დანარჩენს.
კოსი
შტურმფიურერი, სონდერკომანდოს მკვლელი. ვებერისგან განსხვავებით, ღია ბოროტებაა: მას წესრიგი და ქაღალდები არ სჭირდება, არამედ გაწმენდა. ჩამოდის, როცა ძალის ჩვენებაა საჭირო, და დასმენებს ისე კითხულობს, თითქოს მიზეზს ეძებდეს. კომენდანტის სრული საპირისპიროა და რაღაც მომენტში ის და შენ ერთ მხარეს აღმოჩნდებით, რადგან ორივეს არ გინდათ, რომ ყველაფერი დაიწვას. მაგრამ კოსს აქვს სისუსტე, რომელზეც თავად არ ლაპარაკობს: ის ინფექციის ეშინია.
სიჩი
ახალგაზრდა, მოხერხებული პარტიზანი-კავშირგაბმული, დაჭრილი მხეცის თვალებით. შენ ხვდები ქვაბულში, შავ ტყეში. უნდობელია: ჯერ ამოწმებს, ბოლომდე თავისი ხარ თუ არა. ლაპარაკობს ჩუმად, პირდაპირ, ნაშოვნ ავტომატს წმენდს და ზედმეტი სიტყვები არ უყვარს. მისი სამყარო „თავისიანსა“ და „უცხოზე“ მთავრდება. ტყიდან ამბებს ჩამოაქვს, დაჭრილებთან გიყვანს და გიჩვენებს, რას ნიშნავს არა „მკურნალობა“, არამედ „ბრძოლა“. დროთა განმავლობაში თქვენ შორის რაღაც პატივისცემის მსგავსი ჩნდება.
ბაბუა ტოდარი
მოხუცი, ყოფილი მძევალი: უნახავს, როგორ აქცევენ გერმანელები ადამიანს მაგალითად, და ცოცხალი დარჩა. იაზეპის შემდეგ ოლშანში უფროსია. არ ჩივის და არ პატიობს, მაგრამ სიტყვის ფასი იცის. მასთან მიდიან რჩევისთვის და სიმართლისთვის, რომელიც სხვებს არ აქვთ. მისი გამოთქმა: „დაწყევლილია ადგილი და არა ადამიანი“. როცა დრო მოვა, შენს დამოკიდებულებაზეა დამოკიდებული, მოასწრებს თუ არა წასვლას.
ალესი
ბიჭი მეზობელი ქუჩიდან. შემოდგომაზე პოლიციელის სამკლაური გაიკეთა: შიმშილით, შიშით, როგორც ბევრმა. მერე მოიგლიჯა, გაიქცა და შენს ზღურბლზე გაჩნდა დალეწილი სახით და დევნილი მხეცის თვალებით. არც გმირია, არც ნაძირალა, არამედ ადამიანი, რომელმაც არჩევანი გააკეთა და ნანობს. ტყემ შეიძლება მიიღოს, სოფელმა შეიძლება პირი იბრუნოს, შენ შეგიძლია გააგდო ან დამალო. რა დაემართება, შენზეა დამოკიდებული. გამოსყიდვა არასოდეს არის სწრაფი, მაგრამ შეიძლება საქმე იყოს.
გერმანელი ბიჭი
დაჭრილი ვერმახტის ჯარისკაცი, თითქმის შენი ტოლი. რეზოს სარკეა: დაჭრილი, უცხო, უცხო სახლში, დედის წერილებით და სახლის მონატრებით. მტერს მკურნალობა თუ მომაკვდავად დატოვება? მკურნალის ფიცი სიძულვილის წინააღმდეგ. რასაც არ უნდა გადაწყვეტ, მის სახელს გაიგებ და ის დაგამახსოვრდება. ვებერისთვის ის უბრალოდ „დანაკარგი“ არ არის და საჭირო მომენტში ეს გამოგადგება.
პატარა
შენი ბავშვი, რომელიც ზაფხულში დაიბადება. ამბავი მის შესახებ თითქმის მაშინვე მოდის და მთელი ისტორია ამ დღისკენ მიდის. მშობიარობა მძიმე ვითარებაში ხდება და მას იღებს ის, ვინც შენი ქცევებით აირჩიე: რაზმის ქალები, ავგუსტინა, შენ თვითონ ან უცხო ექიმი. ბიჭს ეძლევა სახელი ანდრეი ან რიგორი; თუ გოგო დაიბადა, ალიონა მას ავგუსტინას დაარქმევს. ამ ბავშვის გამო მიხასი სწავლობს არჩევანს და მისი გულისთვისვე ცოცხლობს გათენებამდე: განთიადი, ბავშვი ხელზე, გახსნილი მამის ჩანთა.