Міхась Мацкевіч
Гэта ты. Крыху за дваццаць гадоў, мясцовы, нарадзіўся ў Альшанах. Фельчар-ветэрынар: лечыш і людзей, і жывёлу. Старога доктара Зарэмбу немцы пагналі, таму ты адзіны лекар на ўсю акругу, і кожны бок гэта ведае. Сакваяж табе застаўся ад бацькі. Ты хочаш застацца проста лекарам, але на вайне так не выходзіць: кожны выбар ляжа на чыюсьці шалю, а чыстых рук не застаецца ні ў каго. Два статы вырашаюць рэдкія праверкі: Самавалоданне (не здрыгануцца, схлусіць у вочы) і Лекарскае ўменне (дакладнасць рук, дыягназ, аперацыя ў палявых умовах).
Алена
Твая жонка. Сумленне і апора, прычына берагчыся. Яна трымае цябе чалавекам, калі ў хаце хаваюць чужога і кожны стук у дзверы можа быць апошнім. Яна не толькі чакае: вырашае, рызыкуе, хавае, спрачаецца і ўмее сказаць «не». Голад, холад і страх б'юць па ёй мацней, чым па табе, і яе давер можна страціць. Алена чакае дзіця, і з гэтага дня ў кожнага твайго рашэння з'яўляецца яшчэ адна цана.
Мікітка
Хлопчык-пастух, унук бабы Аўгустыны. Нябачны: хто звернецца ўвагу на хлапчука з каровамі? Таму ён тайны сувязны сяла з лесам: носіць запіскі, чуе чужыя размовы, ведае сцежкі, якіх няма ні на адной карце. Вырас на балоце і ходзіць па ім, як па падлозе. Дзіцячая нявіннасць на вайне: ён можа спалохацца, схлусіць, пакрыўдзіцца, але яго не зламаць. На яго можна спадзявацца, і менавіта таму за яго страшна.
Баба Аўгустына
Знахарка, зёлкарка і павітуха, бабуля Мікіткі. Жыве на хутары за таванню, дзе пахне сушанымі травамі і дымам. Твая саюзніца: вучыць, чым збіць жар і як спыніць кроў, і адным словам адводзіць бяду. Яе народная медыцына стаіць побач з тваім фельчарскім рамяством, а не супраць яго. Да яе ідуць і свае, і чужыя, а яна трымаецца так, быццам нічога не ведае. Але старасць і зіма нікога не шкадуюць, і твае рашэнні адгукаюцца і на ёй.
Рэзо
Рэваз Мікеладзэ, збіты савецкі лётчык, грузін, паранены. З яго ўкрывання пачынаецца гісторыя: аднойчы ўначы яго прыносяць да цябе ў хату. Двойчы чужы: мова і твар выдаюць яго з першага слова, выдаць за мясцовага амаль немагчыма. Выратаваць яго значыць падставіць усё сяло, бо за ўкрывальніцтва расстрэльваюць. Ён жартуе нават тады, калі няма чым жартаваць, і абяцае: «Убачымся, у Корзуна свае сцежкі». Гэтая лінія не закрываецца адным раздзелам.
Бацька Корзун
Камандзір партызанскага атрада. Пажылы, мясцовы, хітры і жорсткі. Ведае балота лепш за немцаў і карыстаецца гэтым. Атрад ужо дзейнічае, і на фельчара ён выходзіць сам: спачатку праз сувязных, потым наўпрост. Ён кліча цябе ў лес, але не ўгаворвае: ставіць перад фактам, што людзі хварэюць і паміраюць. Ён умее ўзяць у доўг і ўмее патрабаваць плату. Для аднаго ён выратаванне, для другога новая ўлада, якая таксама бярэ сваё.
Язэп
Стараста паневолі. Свой, з вёскі, але пастаўлены немцамі і вымушаны выконваць іх загады: разнарадкі, спісы, закладнікі. Не злодзей: расціснуты паміж сялом, якое яго ненавідзіць, і ўладай, якая яму не давярае. Калі сяло просіць заступіцца, ён шукае шчыліну ў загадзе. Калі немцы патрабуюць імёнаў, ён трымае слова да апошняга. Ты ведаеш яго з дзяцінства, і таму балюча ўдвайне, калі даводзіцца выбіраць, каго з вас двух ён успомніць.
Стась
Паліцай з мясцовых, былы знаёмы. Руплівы, выслужваецца, зводзіць старыя рахункі. Горкі твар калабарацыі: ён не чужы, ён вырас на суседняй вуліцы, і менавіта таму ведае, куды біць. Націскае на падазрэннях, збірае данясенні, патрабуе імёнаў. Але і ў яго ёсць сваё: маці, крыўда, страх апынуцца не на тым баку. Яго можна баяцца, можна ненавідзець, можна зразумець. Ён табе не сябар, але і не карыкатура.
Вебер
Камендант. У былой школе яго камендатура і нямецкі лазарэт. Сухі, у акулярах, па раніцах бегае вакол царквы, нібыта вайны няма. Любіць парадак да дрыжыкаў і верыць у паперы. Банальнасць зла: не вылюдак і не садыст, а выканаўца, які лічыць сябе разумным чалавекам. Яму патрэбен лекар, і ён умее прапанаваць тое, ад чаго не адмовішся: лекі, пропуск, абарону. Але ў кожнай паслугі свая цана, і запісвае ён яе гэтак жа акуратна, як усё астатняе.
Косс
Штурмфюрэр, карнік з зондэркаманды. Неприкрытае зло, у адрозненне ад Вебера: яму патрэбны не парадак і не паперы, а зачыстка. Прыязджае, калі трэба паказаць сілу, і чытае данясенні так, быццам шукае падставу. Прама процілеглы каменданту, і ў нейкі момант вы з ім апынаецеся па адзін бок, бо абодва не хочаце, каб усё згарэла. Але ў Косса ёсць слабасць, пра якую ён сам не гаворыць: ён баіцца заразы.
Сыч
Малады, спрытны партызан-сувязны з вачыма падстрэленага звера. Сустракае цябе ў зямлянцы ў Чорным бары. Недаверлівы: спачатку правярае, ці ты свой да канца. Гаворыць ціха, без вокрыкаў, чысціць трафейны аўтамат і не любіць лішніх слоў. Яго свет звужаецца да «свой» і «чужы». Ён прыносіць весткі з лесу, вядзе цябе да параненых і паказвае, што значыць не «лячыць», а «ваяваць». Паміж вамі з часам з'яўляецца нешта падобнае да павагі.
Дзед Тадар
Стары, былы закладнік: бачыў, як немцы робяць з чалавека прыклад, і застаўся жыць. Пасля Язэпа стараста ў Альшанах. Не скардзіцца і не даруе, але ведае цану слову. Да яго ідуць па параду і па праўду, якой няма ў іншых. Яго прыказка: «Праклята месца, а не чалавек». Калі прыходзіць тэрмін, ад твайго стаўлення да яго залежыць, ці паспее ён сысці.
Алесь
Хлопец з суседняй вуліцы. Увосень нацягнуў паліцэйскую павязку: з голаду, са страху, як многія. Потым сарваў яе, збег і з'явіўся на тваім парозе з разбітым тварам і вачыма загнанага звера. Не герой і не нягоднік, а чалавек, які зрабіў выбар, пра які шкадуе. Лес можа прыняць яго, сяло можа адвярнуцца, ты можаш прагнаць або схаваць. Што з ім будзе, залежыць ад цябе. Адкупленне не бывае хуткім, але бывае справай.
Немец-хлопчык
Параняны салдат вермахта, амаль равеснік табе. Люстэрка Рэзо: паранены, чужы, у чужой хаце, і ў яго лісты ад маці і туга па доме. Лячыць ворага ці пакінуць паміраць? Прысяга лекара супраць нянавісці. Што б ты ні вырашыў, ты даведаешся яго імя, і яно запомніцца. Для Вебера ён не проста «страта», і ў патрэбны момант гэта спатрэбіцца.
Малы
Тваё дзіця, якое народзіцца летам. Вестка пра яго прыходзіць амаль адразу, і ўся гісторыя ідзе насустрач гэтаму дню. Роды здараюцца ў цяжкіх абставінах, і прымае іх той, каго ты абраў сваімі ўчынкамі: бабы атрада, Аўгустына, ты сам або чужы лекар. Хлопчык атрымлівае імя Андрэй або Рыгор; калі нарадзілася дзяўчынка, Алена называе яе Аўгустынай. Дзеля гэтага дзіцяці Міхась вучыцца выбіраць, і дзеля яго ж дажывае да раніцы: світанак, дзіця на руках, раскрыты бацькаў сакваяж.